Κεφάλαιο 5
Το Αποτύπωμα στο Τραπέζι
Γύρισε από το Stadelheim και το σπίτι δεν την περίμενε άδειο αλλά ήδη τακτοποιημένο για κάτι άλλο. Από το χωλ είδε την τραπεζαρία φωτισμένη, τα έντυπα απλωμένα στο τραπέζι σε ίσιες στοίβες, έναν μικρό ψηφιακό αναγνώστη δίπλα σε ένα μαύρο στυλό, και την έξοδο προς την κουζίνα κομμένη από δύο άγνωστους ανθρώπους με σκούρα ρούχα και κονκάρδες του BEA. Στην άκρη του τραπεζιού στεκόταν όρθια η μητέρα της. Δίπλα της γύρισε πρώτη μια γυναίκα με δεμένα μαλλιά και έναν λεπτό φάκελο στα χέρια.
Δεν έβγαλε αμέσως το παλτό. Το χέρι της έμεινε στην τσέπη, πάνω στην κάρτα επισκέπτη που είχε ξεχάσει να πετάξει. Το πλαστικό ακούμπησε στα δάχτυλά της. Κοίταξε μία φορά τη μητέρα της. Εκείνη δεν έκανε βήμα προς το μέρος της.
«Μίρα Χάρτμαν;» ρώτησε η άγνωστη γυναίκα.
Χωρίς να απαντήσει, έκλεισε πίσω της την πόρτα.
«Είμαι η δρ. Έλκε Φος», συνέχισε η γυναίκα. «Έχουμε έρθει για να ολοκληρώσουμε μια καταχώριση ασφαλούς μεταφοράς και προσωρινής συνεργασίας στον χώρο.»
Η λέξη συνεργασίας έμεινε πάνω στο τραπέζι μαζί με τα χαρτιά.
Αργά, έβγαλε το χέρι από την τσέπη. «Ποιος σας άνοιξε;»
Η γυναίκα γύρισε το κεφάλι προς την Εύα, όχι αρκετά ώστε να μοιάζει με αίτημα.
«Εγώ», απάντησε η Εύα. Η φωνή της ήταν χαμηλή και σταθερή. «Δεν γινόταν αλλιώς.»
Άφησε το βλέμμα της να περάσει από τη μητέρα της στους δύο υπαλλήλους και πάλι πίσω στα έντυπα. Στην πάνω σελίδα υπήρχε ήδη το όνομά της τυπωμένο. Από κάτω, τετράγωνα πεδία, ημερομηνία, ώρα, επιβεβαίωση παρουσίας, αποδοχή διαδικασίας. Καμία γραμμή δεν ήταν για εκείνη. Όλες ήταν γι’ αυτό που θα γινόταν με εκείνη.
«Μου είπες να γυρίσω σπίτι», είπε στην Εύα.
Η μητέρα της κράτησε σφιχτά τα χείλη. «Σου είπα να μη γίνει χειρότερο.»
«Το έκανες πριν γυρίσω.»
Η δρ. Φος άνοιξε τον λεπτό φάκελο και αποκάλυψε έναν δεύτερο, βαρύτερο, με κόκκινη ταινία σφράγισης. Τον ακούμπησε στο τραπέζι με προσοχή, κεντραρισμένο μπροστά της. «Θα προτιμούσα να προχωρήσουμε χωρίς ένταση. Υπάρχει δυνατότητα εθελοντικής ενεργοποίησης. Αν δεν ολοκληρωθεί, ανοίγει η επόμενη διαδικασία.»
Κοίταξε τον σφραγισμένο φάκελο. Δεν χρειαζόταν να τον αγγίξει για να καταλάβει τι ήταν. Δεν υπήρχε τίποτα αόριστο πια. Το είχαν φέρει μέσα στο σπίτι και το είχαν ακουμπήσει ανάμεσα στα ποτήρια και στο ξύλο του τραπεζιού όπου έτρωγαν.
«Ποια διαδικασία;» ρώτησε.
«Αναγκαστική παρέμβαση», απάντησε η δρ. Φος χωρίς αλλαγή στον τόνο της.
Η Εύα έκανε μισό βήμα μπροστά. «Μίρα, άκουσέ με.»
Γύρισε αμέσως προς το μέρος της. «Φτάνει. Εσύ θα ακούσεις.» Η ανάσα της βγήκε κοφτή. «Στο σχολείο ήταν συμβάν. Στο σπίτι ήταν ανησυχία. Εκεί έξω ήταν διαδικασία. Τώρα το φέρατε εδώ και το λέτε συνεργασία.»
Ο ένας από τους δύο υπαλλήλους μετακίνησε λίγο το βάρος του και το ύφασμα στο μανίκι του έτριξε. Κανείς δεν μίλησε.
Η δρ. Φος έσπρωξε προς το μέρος της την πρώτη σελίδα. «Διαβάστε κάθε όρο», είπε. «Χρειάζεται μόνο επιβεβαίωση ταυτότητας και φυσική συναίνεση στην ενεργοποίηση.»
Γέλασε μία φορά, ξερή, χωρίς ήχο στο τέλος. «Φυσική συναίνεση.»
Η Εύα γύρισε προς τη δρ. Φος. «Μπορώ να της μιλήσω μόνη μου για ένα λεπτό;»
«Άσε το», πέταξε εκείνη πριν προλάβει να απαντήσει η άλλη γυναίκα. «Μόνη μου εδώ δεν μένω, με αυτούς στην πόρτα και αυτά πάνω στο τραπέζι.»
Η μητέρα της έμεινε εκεί που ήταν. «Έχω εσένα.»
Η φράση βγήκε γρήγορα, σχεδόν όπως και την άλλη φορά. Οι ώμοι της σφίχτηκαν ολόκληροι. Η μητέρα της δεν άπλωσε χέρι τώρα. Δεν χρειαζόταν. Είχε φροντίσει να υπάρχουν άλλοι για το φράξιμο.
«Έχεις αυτούς», είπε.
«Και αυτό αρκεί», ανέφερε η δρ. Φος. Η Μίρα δεν της απάντησε αμέσως.
Κοιτάζοντας τη μητέρα της, είδε την Εύα να μένει δίπλα στην καρέκλα, με τα δάχτυλα ακουμπισμένα στην πλάτη της, λες και αυτό το ξύλο της έδινε θέση μέσα στο δωμάτιο. Δεν κοίταζε πια ούτε τον φάκελο ούτε τον αναγνώστη. Κοίταζε μόνο την κόρη της, με εκείνη την επίμονη προσήλωση που άλλοτε ζητούσε να τη σταματήσει, τώρα όμως ζητούσε να υπογράψει.
Γύρισε προς εκείνη. «Θέλω να ακυρωθεί η λέξη “συνεργασία”.»
Η άλλη γυναίκα ένωσε τα χέρια της πάνω στο τραπέζι. «Δεν μπορώ να αλλάξω τη διατύπωση του εγγράφου.»
«Τότε πείτε την αλήθεια χωρίς το έγγραφο.»
Την κοίταξε σταθερά. «Η διαθέσιμη διαφορά είναι αν η καταχώριση θα γίνει με δική σας αφή ή με εκτέλεση πρωτοκόλλου. Η εθελοντική καταχώριση λήγει άμεσα.»
Για λίγα δευτερόλεπτα απλώθηκε σιωπή. Ο ένας υπάλληλος στην πόρτα χαμήλωσε ελάχιστα το βλέμμα προς το τραπέζι και ξανάφερε το βάρος του ίσια. Ο άλλος δεν κουνήθηκε καθόλου. Η Μίρα τούς είδε χωρίς να γυρίσει πλήρως προς το μέρος τους. Αφού είχαν σταθεί εκεί από πριν, θα έμεναν και μετά.
«Δηλαδή τίποτα», αποκρίθηκε.
Η Εύα έκανε ένα βήμα μπροστά. «Μίρα, αν το κάνεις τώρα—»
Η Μίρα σήκωσε το χέρι της και τη σταμάτησε.
«Μη μου το λες εσύ.»
Η Εύα κατάπιε και τέντωσε το στόμα της. «Σου το λέω γιατί προσπαθώ να μη γίνει χειρότερο.»
Η Μίρα την κοίταξε ίσια. «Το έκανες ήδη.»
Δεν ανέβηκε η φωνή της. Αυτό την έκανε πιο καθαρή μέσα στο δωμάτιο. Η Εύα ανοιγόκλεισε το στόμα της, αλλά δεν βγήκε λέξη. Για μια στιγμή έδειξε έτοιμη να αρνηθεί. Ύστερα είπε μόνο:
«Έδωσα ό,τι μου ζήτησαν.»
Η Μίρα δεν κουνήθηκε. Το σχολείο και το σπίτι, οι ερωτήσεις, οι επισκέψεις, οι φορές που η μητέρα της ζητούσε να πει πού πήγε, με ποιον μίλησε, γιατί άργησε. Όλα είχαν περάσει έξω από το σπίτι πριν μπουν αυτοί μέσα.
«Το ξέρω», απάντησε.
Η γυναίκα τράβηξε προς το μέρος της τον σφραγισμένο φάκελο. Έσπασε τη σφράγιση με προσεκτική κίνηση και έβγαλε τα φύλλα χωρίς βιασύνη. Ο ήχος του χαρτιού πάνω στο τραπέζι ήταν μικρός και καθαρός. Η Μίρα κοίταξε τη σφραγίδα που είχε κοπεί στα δύο.
Ακούμπησε μπροστά της την πρώτη σελίδα.
«Ο φάκελος αναφέρει άμεση ενεργοποίηση», δήλωσε. «Ελλείψει εθελοντικής καταχώρισης, προβλέπεται μεταφορά στον σταθμό παρατήρησης Chiemsee υπό αναγκαστικό καθεστώς.»
Το όνομα Chiemsee έμεινε στο τραπέζι πιο βαριά από τον φάκελο. Η γεύση του σιδήρου ανέβηκε στο στόμα της. Δεν ρώτησε αν ήταν ήδη αποφασισμένο. Δεν χρειαζόταν. Ο φάκελος είχε ήδη ανοιχτεί μέσα στο σπίτι της.
«Και αν αρνηθώ τώρα;»
«Θα καταγραφεί άρνηση ενεργοποίησης», απάντησε, «και θα συνεχίσουμε με το πρωτόκολλο που έχετε μπροστά σας.»
«Σήμερα.»
«Ναι.»
Η Εύα πήρε ανάσα. «Δεν είναι τιμωρία.»
Η Μίρα γύρισε πάλι προς εκείνη. «Είναι προστασία μέσω ελέγχου, αυτό λες.»
Η μητέρα της χλόμιασε. Το άκουσε και το αναγνώρισε, χωρίς να το αρνηθεί.
«Αν έφευγες για το Stadelheim;» ρώτησε χαμηλά. «Τι έπρεπε να κάνω; Να περιμένω;»
Το όνομα χτύπησε μέσα της. Η Μίρα κράτησε το πρόσωπό της ακίνητο. Άρα το είχε δώσει κι αυτό. Δεν ήταν πια υποψία. Ήταν σειρά καταχωρίσεων, μία μετά την άλλη, ώσπου να κλείσει κάθε έξοδος.
«Δεν περίμενες», αποκρίθηκε. «Αυτό έκανες.»
Η δρ. Φος άγγιξε με δύο δάχτυλα τον ψηφιακό αναγνώστη και τον έφερε ανάμεσά τους. Η οθόνη άναψε. Ένα απλό πεδίο επιβεβαίωσης, η θέση για το δάχτυλο, το όνομά της ήδη γραμμένο: Μίρα Χάρτμαν, χωρίς να της ζητήσουν να το πει. Το είχαν φέρει έτοιμο.
«Σας ζητώ να ολοκληρώσετε εσείς την καταχώριση», είπε. Η λάμψη της οθόνης έπεσε στα δάχτυλά της.
Η Μίρα δεν κοίταξε αμέσως τη συσκευή. Κοίταξε πρώτα το τραπέζι, τον φάκελο, το στυλό που κανείς δεν είχε χρησιμοποιήσει, το ποτήρι της μητέρας της με το νερό που έμενε άθικτο από την ώρα που είχαν μπει. Πάνω στο γυαλί είχε μαζευτεί μια ψυχρή υγρασία. Ύστερα σήκωσε το βλέμμα προς την έξοδο. Οι δύο υπάλληλοι του BEA δεν είχαν μετακινηθεί. Ο ένας στεκόταν μισό βήμα μπροστά από το άνοιγμα προς τον διάδρομο, ο άλλος πιο πίσω, με τα χέρια ενωμένα μπροστά του. Δεν την κοιτούσαν επίμονα — δεν χρειαζόταν. Στο ύψος του τραπεζιού, η δρ. Φος κρατούσε τον αναγνώστη σταθερό.
«Η αναδιατύπωση έχει ήδη περαστεί», ανέφερε. «Η εγγραφή εμφανίζεται ως εθελοντική ενεργοποίηση καταχώρισης.»
Η λέξη έμεινε πάλι εκεί, ακριβής, προσεκτική, διορθωμένη. Όχι συνεργασία. Όχι αυτό που είχε γραφτεί πριν. Όχι αυτό που ήθελαν να βάλουν στο στόμα της.
Έστρεψε το κεφάλι προς τα έντυπα. Η πρώτη σελίδα είχε γυρίσει ελάχιστα και φαινόταν η νέα γραμμή. Δεν άπλωσε το χέρι να την τραβήξει κοντά της. Δεν είχε σημασία αν το χαρτί έλεγε τώρα κάτι λιγότερο βρόμικο. Το υπόλοιπο έμενε ίδιο. Τα πρόσωπα έμεναν ίδια. Η πόρτα έμενε κλεισμένη από σώματα που δεν ανήκαν στο σπίτι τους.
Πριν προλάβει να πει τίποτα, μίλησε η Εύα.
«Μίρα.»
Μόνο το όνομά της. Τίποτε άλλο. Ούτε εξήγηση παρακάτω, ούτε παράκληση. Η φωνή της είχε χαμηλώσει τόσο, που εκείνη γύρισε προς το μέρος της μόνο και μόνο για να τη δει καλά. Η μητέρα της είχε τα δύο χέρια πλεγμένα τόσο σφιχτά, που οι αρθρώσεις είχαν ασπρίσει. Τα μάτια της ήταν στραμμένα στον αναγνώστη και όχι πάνω της.
Αυτό κράτησε περισσότερο από οτιδήποτε είχε ειπωθεί.
«Μη λες το όνομά μου για να το κάνεις ευκολότερο», αντέτεινε.
Η Εύα σήκωσε τα μάτια. Τα χείλη της άνοιξαν, αλλά δεν βγήκε λέξη.
Η δρ. Φος περίμενε δύο ανάσες και πρόσθεσε, με τον ίδιο τόνο: «Μπορείτε να αρνηθείτε. Όμως τότε θα κινηθεί η αναγκαστική διαδικασία μεταφοράς. Το έχω ήδη δηλώσει.»
«Το έχετε ήδη αποφασίσει», αποκρίθηκε εκείνη.
«Όχι. Σας δίνεται επιλογή διαδικασίας.»
Από τη μύτη της βγήκε ένας κοφτός ήχος. «Διαδικασίας.»
Η δρ. Φος δεν διόρθωσε τη λέξη, δεν την επανέλαβε. Κράτησε μόνο τον αναγνώστη λίγο πιο κοντά. Η οθόνη έδειχνε το όνομά της, έναν αριθμό φακέλου, και κάτω από αυτά το πεδίο επιβεβαίωσης. Δίπλα υπήρχε η ένδειξη ότι η ταυτοποίηση εκκρεμούσε. Την είχαν ήδη βάλει μέσα. Το μόνο που απέμενε ήταν το σώμα της.
Άγγιξε με τον δείκτη την άκρη του τραπεζιού. Το ξύλο ήταν λείο, γνώριμο, φαγωμένο σε ένα σημείο κοντά στη γωνία, εκεί όπου ακουμπούσε παλιότερα το πιάτο της. Κάτω από το νύχι της ένιωσε τη ρηχή χαραγή. Το είδε και το μίσησε εκείνη τη στιγμή, όχι για το ίδιο, αλλά επειδή στεκόταν ακόμη εκεί και έκανε το δωμάτιο να φαίνεται δικό τους ενώ δεν ήταν πια.
«Αν το κάνω», ξεκαθάρισε χωρίς να κοιτάξει κανέναν, «δεν σημαίνει ότι συμφωνώ.»
«Η καταχώριση δεν καταγράφει πολιτική ή προσωπική συμφωνία», απάντησε η δρ. Φος. «Καταγράφει ενεργοποίηση.»
Γύρισε προς εκείνη. «Βέβαια.»
Απέναντί της, η γυναίκα έμεινε ακίνητη. Δεν είχε ειρωνεία στο πρόσωπο, ούτε ενόχληση. Μόνο αυτή η ενοχλητική ακρίβεια, η ευταξία του ανθρώπου που ερχόταν με όλα ήδη τακτοποιημένα.
«Θα καταγραφεί ότι το έκανα επειδή με απειλήσατε με Chiemsee;» ρώτησε.
Μια μικρή παύση.
«Θα καταγραφεί ότι ενημερωθήκατε για τις συνέπειες μη ενεργοποίησης.»
Χαμήλωσε τα μάτια και γέλασε μία φορά, άηχα. Μετά κοίταξε τη μητέρα της.
«Το ακούς;»
Η Εύα ανασάλεψε στην καρέκλα της. «Το ακούω.»
«Και πάλι κάθεσαι εδώ.»
Η μητέρα της έγνεψε μία φορά. «Ναι, κάθομαι εδώ.»
Αυτή η απάντηση μπήκε μέσα της πιο οξεία από τις άλλες. Χωρίς δικαιολογία, χωρίς τοίχο από λέξεις. Ναι, κάθομαι εδώ.
Η Μίρα έστρεψε ξανά το βλέμμα στην οθόνη. Το δεξί της χέρι
έμενε ανοιχτό δίπλα στο ποτήρι, με τα δάχτυλα σφιγμένα μόνο στις άκρες. Στην πάνω γραμμή φαινόταν το όνομά της. Κάτω από αυτό, ο κωδικός της καταχώρισης. Δίπλα, το πεδίο για βιομετρική επιβεβαίωση έμενε κενό. Η ένδειξη αναμονής αναβόσβηνε σταθερά.
Με δύο δάχτυλα, έσπρωξε το αναδιατυπωμένο έντυπο λίγο πιο μπροστά.
«Το κείμενο είναι αυτό που ζητήσατε», είπε. «Ενεργοποίηση και ενημέρωση για συνέπειες μη ενεργοποίησης. Δεν περιλαμβάνεται ο όρος συνεργασία.»
Εκείνη αντέτεινε χωρίς να αγγίξει το χαρτί: «Υπάρχει το αποτέλεσμα.»
«Υπάρχει διαδικασία.»
Αποκρίθηκε χωρίς να κατεβάσει τα μάτια: «Υπάρχει προθεσμία.»
Λίγο πιο πέρα από τον αναγνώστη, το σφραγισμένο πρωτόκολλο έμενε εκεί που το είχε αφήσει από πριν. Η κόκκινη ταινία δεν είχε λυγίσει. Το όνομα της υπηρεσίας ήταν τυπωμένο καθαρά στο επάνω μέρος. Δεν το είχε ανοίξει. Ήταν αρκετό που το είχε φέρει.
Κοντά στην πόρτα, οι δύο υπάλληλοι του BEA δεν μίλησαν. Ο ένας στεκόταν δίπλα στο κούφωμα, ο άλλος λίγο πίσω από τη Φος. Για πολλή ώρα τώρα, η θέση τους δεν είχε αλλάξει.
Χωρίς να στραφεί αλλού, κοίταξε πάλι τη μητέρα της.
«Πες το μία φορά», είπε εκείνη. «Όχι αυτό που λες πάντα. Όχι ότι είναι για το καλό μου. Όχι ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Πες τι είναι.»
Η Εύα είχε τα χέρια ενωμένα επάνω στο τραπέζι και πίεζε με τα νύχια το δέρμα. «Είναι προστασία.»
Εκείνη την κοίταξε χωρίς να ανοιγοκλείσει τα μάτια. «Όχι. Είναι καταχώριση.»
Η Εύα τίναξε ελαφρά το κεφάλι. «Αν δεν το κάνεις τώρα, θα έρθουν να σε πάρουν.»
«Ήρθαν ήδη.»
Η Εύα δεν απάντησε.
Με την ίδια φωνή, καθαρή και χαμηλή, η Φος είπε: «κυρία Χάρτμαν, απομένουν λίγα δευτερόλεπτα πριν προχωρήσω στο επόμενο πρωτόκολλο.»
Εκείνη γύρισε απότομα προς τη Φος. «Το έχετε ήδη έτοιμο.»
«Ναι.»
«Πριν μπω στο δωμάτιο, ήταν ήδη όλα έτοιμα.»
«Το πιθανό σύνολο διαδικασιών οφείλει να είναι διαθέσιμο.»
«Άρα είχε αποφασιστεί.»
«Όχι. Είχε προβλεφθεί.»
Η λέξη έμεινε ανάμεσά τους. Έσφιξε τα δόντια. Την άκουσε και από πίσω, μέσα στο κεφάλι της, ενωμένη με τις άλλες λέξεις της ημέρας: ενημέρωση, ενεργοποίηση, διαθεσιμότητα, συνέπειες. Καμία δεν έλεγε αυτό που γινόταν.
Έσυρε την καρέκλα της μισό εκατοστό μπροστά. Ο ήχος ακούστηκε ξηρός πάνω στο πάτωμα. Ο υπάλληλος δίπλα στην πόρτα σήκωσε λίγο το κεφάλι· εκείνη όχι.
«Δεν θα πω ότι συμφωνώ», δήλωσε.
«Δεν σας ζητείται δήλωση συμφωνίας.»
«Θα δώσω μόνο το αποτύπωμα.»
Έγνεψε μία φορά. «Αρκεί.»
Αυτό την πείραξε περισσότερο από μια αντίρρηση. Ο τρόπος που πέρασε πάνω από τη λέξη της, ο τρόπος που την πήρε μέσα στη διαδικασία χωρίς να τη σχολιάσει, χωρίς να της δώσει βάρος, χωρίς να της την αφαιρέσει ανοιχτά. Έσπρωξε το ποτήρι λίγο πιο πέρα και άνοιξε χώρο μπροστά της.
«Θέλω να ακουστεί ρητά», ξεκαθάρισε. Η φωνή της βγήκε σταθερή. «Δεν συναινώ. Δίνω αυτό για να γραφτώ και να μην ανοιχτεί εκείνο.» Έδειξε με το βλέμμα το σφραγισμένο πρωτόκολλο. «Αυτό να το θυμάστε όλοι.»
Για μια στιγμή, η Εύα έκλεισε τα μάτια. «Μίρα—»
«Όχι.» Η λέξη βγήκε γρήγορα. «Μη με λες με αυτόν τον τόνο τώρα.»
Η μητέρα της σώπασε για λίγο.
Μπροστά της, η Φος έφερε τον αναγνώστη ακριβώς στη θέση του και γύρισε την οθόνη σε γωνία που να βλέπει μόνο εκείνη. «Τοποθετήστε τον δεξιό αντίχειρα εδώ.»
Κοίταξε το χέρι της, έπειτα το τραπέζι, έπειτα πάλι το χέρι της. Στον δείκτη της είχε μείνει μια μικρή γραμμή μελανιού, κοντά στην άρθρωση, από το πρωί. Ο αντίχειρας έμενε καθαρός. Τον ακούμπησε με το νύχι πάνω στο ξύλο, μία φορά, δίχως ήχο.
Η δρ. Φος είπε με ήρεμη φωνή: «Κεντρικά στο σημείο. Σταθερά για δύο δευτερόλεπτα.»
Δεν σήκωσε αμέσως το βλέμμα. «Πριν το κάνω, πείτε το άλλη μία φορά.»
Ακολούθησε μικρή παύση.
«Ποιο ακριβώς;»
Τώρα την κοίταξε. «Ότι αυτό δεν είναι συνεργασία. Ότι δεν συναινώ. Ότι το κάνω επειδή μου βάλατε μπροστά το άλλο.»
Η Φος κράτησε τα χέρια της δίπλα στον αναγνώστη, χωρίς να ακουμπήσει τα χαρτιά. «Σας έχει ήδη γνωστοποιηθεί η συνέπεια της μη ενεργοποίησης.»
Γύρισε προς τη μητέρα της. Την είδε ακόμη στην ίδια θέση, με τα χέρια δεμένα το ένα μέσα στο άλλο, τόσο σφιχτά που οι κλειδώσεις είχαν ασπρίσει. Δεν σηκώθηκε ούτε είπε στη Φος να σταματήσει. Δεν είπε πως έφτανε.
«Άκουσες;» είπε. «Ούτε τώρα.»
Πριν μιλήσει, εκείνη κατάπιε. «Σε παρακαλώ, τελείωσέ το.»
Αμέσως μετά ήρθε η λέξη. «Για την προστασία σου.»
Το σαγόνι της σφίχτηκε. «Μη το ξαναπείς.»
Χαμήλωσε το βλέμμα, αλλά δεν πήρε πίσω τίποτα.
Η Φος μίλησε πάλι με τον ίδιο τόνο που χρησιμοποιούσε από την αρχή, καθαρό και επίπεδο. «Αν επιθυμείτε, μπορώ να επαναλάβω τα στοιχεία που θα καταχωριστούν: ενημέρωση περί συνεπειών μη ενεργοποίησης, επιβεβαίωση ταυτοποίησης, ενεργή καταχώριση.»
«Και τίποτα για πίεση.»
«Δεν υφίσταται αυτό στο παρόν πρωτόκολλο.»
Άπλωσε αργά το δεξί της χέρι. Στα μισά σταμάτησε. Το τράβηξε πάλι κοντά της και το έκλεισε σε γροθιά. Η ανάσα της βγήκε από τη μύτη, ελεγχόμενη. Άνοιξε έπειτα τα δάχτυλα ένα ένα, με τον αντίχειρα να μένει τελευταίος. Έκανε τις τρεις κινήσεις που της είχε δείξει ο πατέρας της κάτω από το τραπέζι, μικρές και κρυφές, μόνο για να κρατήσει σταθερό το χέρι.
«Θέλω να το ακούσετε και οι τρεις.» Η ματιά της πέρασε από τη Φος στους δύο εργαζόμενους της υπηρεσίας και στάθηκε τέλος στη μητέρα της. «Δεν αλλάζει αυτό που είναι. Μπορείτε να γράψετε ό,τι περνάει το σύστημα. Εγώ δεν το δέχομαι ως επιλογή.»
Ο ένας από τους δύο υπαλλήλους μετακινήθηκε λίγο, αλλά δεν μίλησε. Ο άλλος κράτησε τα μάτια χαμηλά, στον φάκελο.
Η δρ. Φος έσπρωξε τον αναγνώστη ελάχιστα προς το μέρος της. Ο σφραγισμένος φάκελος έμεινε ακριβώς δίπλα του, σε απόσταση μιας παλάμης. Μπροστά της, η σειρά των πραγμάτων δεν χρειαζόταν άλλη εξήγηση.
Έφερε τον αντίχειρα πάνω από την πράσινη επιφάνεια. Σταμάτησε πάλι, λίγα χιλιοστά πριν την αγγίξει.
«Αν το σύστημα δεν γράφει τι λέω», είπε, «θα το θυμάστε εσείς.»
Η Φος την κοίταξε χωρίς να αλλάξει έκφραση. «Τοποθετήστε τον αντίχειρα.»
Ακούμπησε.
Η επιφάνεια ήταν πιο θερμή απ’ όσο περίμενε. Κράτησε το χέρι της στη θέση που της είχαν δείξει. Στην αρχή δεν πίεσε αρκετά.
«Περισσότερη επαφή», είπε η Φος.
Πίεσε κι άλλο. Στην οθόνη, στην άκρη που προλάβαινε να διακρίνει, είδε μια γραμμή προόδου να γεμίζει. Πρώτα αργά, μετά σταθερά. Δεν απομάκρυνε το χέρι της. Ήθελε να το τραβήξει πριν ολοκληρωθεί, μόνο και μόνο για να χαλάσει τη σειρά τους, να τους αναγκάσει να το ζητήσουν ξανά, να το πουν πιο σαφώς. Δεν το έκανε.
Στην αριστερή πλευρά του τραπεζιού, εκείνη είχε σταματήσει να κινείται εντελώς. Δεν γύρισε προς το μέρος της. Δεν ήθελε να δει ανακούφιση. Δεν ήθελε να δει λύπη. Τίποτα από τα δύο δεν θα άλλαζε αυτό που γινόταν. Μόλις άφηνε το χέρι της, θα ήταν γραμμένο. Όχι στο δωμάτιο, όχι μόνο ανάμεσά τους. Σε αρχείο.
Ακούστηκε ένας σύντομος ήχος επιβεβαίωσης.
Η οθόνη άλλαξε αμέσως. Το πράσινο πεδίο έσβησε και στη θέση του εμφανίστηκε κείμενο. Η δρ. Φος έσκυψε ελάχιστα για να διαβάσει πρώτη.