Τα Παιδιά της Ενοχής – Τόμος 1

Η Μίρα κράτησε το αριστερό της χέρι κάτω από τη βρύση και άνοιξε το νερό λίγο περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Το λευκό φως έπεφτε κάθετα στον νιπτήρα. Πάνω από το κεφάλι της ο εξαερισμός δούλευε σταθερά. Κανείς δεν της έδινε σημασία· πίσω της ακούγονταν χαμηλές φωνές, μεταλλικοί ήχοι από εργαλεία που ακουμπούσαν στον πάγκο, μια καρέκλα που σύρθηκε.

Η τομή ήταν μικρή, στην άκρη του δείκτη. Είχε ανοίξει το δέρμα με μια γρήγορη, απρόσεκτη κίνηση. Δεν πονούσε πολύ. Στην αρχή το αίμα έτρεξε καθαρό, μια λεπτή γραμμή που έφτασε στο νύχι και έπεσε στο νερό.

Έσκυψε λίγο πιο κοντά. Το αίμα δεν χάθηκε αμέσως. Δεν άνοιξε, δεν ξέφτισε σε αχνό ροζ. Έμεινε για μια στιγμή μαζεμένο, σκοτεινό, με οξύ περίγραμμα μέσα στη ροή.

Έκλεισε τα μάτια της μία φορά και τα ξανάνοιξε. Το νερό συνέχιζε να τρέχει. Η κόκκινη μάζα είχε ήδη φύγει, τραβηγμένη προς την αποχέτευση.

Έσφιξε το δάχτυλο με τον αντίχειρα του άλλου χεριού μέχρι που το δέρμα γύρω από την τομή άσπρισε. Η ανάσα της βγήκε αργά. Δεν ήταν τίποτα, είχε δει λάθος. Το φως του εργαστηρίου ήταν σκληρό. Το νερό έσπαγε τα σχήματα. Αυτό ήταν όλο.

Σήκωσε τα μάτια. Πάνω από τον νιπτήρα, δίπλα στον χαρτοδιανομέα, ήταν η πλαστικοποιημένη υπενθύμιση του σχολείου: ΜΙΚΡΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΚΘΕΣΗ ΣΕ ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΥΓΡΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑ. ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΟΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ. Διάβασε χωρίς να χρειάζεται τις λέξεις.

Τις ήξερε ήδη. Στο σχολείο υπήρχαν σήματα για όλα. Για χημικά, για φωτιά, για εκκένωση, για αίμα.

Έκλεισε τη βρύση. Σκούπισε το χέρι της με δύο χαρτιά. Πίεσε το δάχτυλο ώσπου το χαρτί να κολλήσει. Δεν θα έλεγε τίποτα. Μια χαζή γρατζουνιά ήταν. Αν μιλούσε, θα την έβλεπαν, θα ρωτούσαν, θα έγραφαν κάτι. Δεν είχε λόγο να αρχίσει τίποτα.

Γύρισε στον πάγκο της. Ο καθηγητής μιλούσε στην άλλη άκρη της αίθουσας, σκυμμένος πάνω από ένα ζευγάρι μαθητών που είχαν κάνει λάθος σε μια μέτρηση. Οι περισσότεροι δούλευαν μισά, περίμεναν μισά να περάσει η ώρα. Στον διπλανό πάγκο, ο Λούκας κρατούσε ένα εργαλείο στο χέρι και χαμογελούσε σε κάτι που είπε η Άννα. Η Μίρα δεν άκουσε τα λόγια. Κάθισε, έβαλε το τραυματισμένο δάχτυλο κάτω από την παλάμη της και κοίταξε μπροστά της.

Το χαρτί στο δάχτυλο είχε ήδη ποτίσει στο κέντρο.

Μη το κοιτάς, σκέφτηκε, μη δοκιμάζεις.

Πρώτα άκουσε τον ήχο. Όχι δυνατά. Ένα μεταλλικό χτύπημα, ένα κοφτό «γαμώτο», και μετά η καρέκλα του Λούκα έπεσε πίσω. Όταν γύρισε, εκείνος κρατούσε το αριστερό του χέρι με το δεξί. Για μια στιγμή δεν φάνηκε τίποτα. Μετά το αίμα βγήκε ανάμεσα από τα δάχτυλά του.

Η Άννα τραβήχτηκε πίσω τόσο γρήγορα που ακούμπησε στον πάγκο. Κάποιος γέλασε νευρικά και σταμάτησε αμέσως. Ο καθηγητής σήκωσε απότομα το κεφάλι.

«Μην το πιέζεις έτσι, έλα εδώ—»

Ο Λούκας τράβηξε το χέρι του και το κόψιμο άνοιξε περισσότερο. Το αίμα πετάχτηκε με δύναμη, καθαρό και φωτεινό κάτω από το λευκό φως.

Σηκώθηκε πριν το αποφασίσει· το σώμα της κινήθηκε πρώτο. Ο πάγκος χτύπησε στους μηρούς της. Το χαρτί έπεσε από το δάχτυλό της στο πάτωμα.

Ο Λούκας είχε χλωμιάσει. Κοίταζε το ίδιο του το χέρι με βλέμμα άδειο. Ο καθηγητής ερχόταν προς το μέρος τους, αλλά ήταν ακόμα δύο πάγκους μακριά.

Η τάξη ακινητοποιήθηκε. Η Μίρα είδε τα κεφάλια να στρέφονται, τα χέρια να μένουν μετέωρα πάνω από τους πάγκους. Πάνω στα λευκά πλακάκια ακουγόταν μόνο ο εξαερισμός και η κοφτή ανάσα του Λούκα. Η υπενθύμιση πάνω από τον νιπτήρα γύρισε στο μυαλό της μαζί με τον καθηγητή που πλησίαζε, τις λέξεις που θα γράφονταν. Η Μίρα είδε το αίμα να φεύγει από το χέρι του με ρυθμό που δεν χωρούσε στην τάξη, στον εξαερισμό, στα λευκά πλακάκια, στα χαρτιά, στις φόρμες, στα στόματα που είχαν ανοίξει και δεν έλεγαν τίποτα.

Πάνω στα λευκά πλακάκια ακουγόταν μόνο ο εξαερισμός και η κοφτή ανάσα του. Πάνω από τον νιπτήρα, η υπενθύμισή της γύρισε στο μυαλό μαζί με τον καθηγητή που πλησίαζε, το φαρμακείο που ζητούσαν, τις λέξεις που θα γράφονταν. Η Μίρα είδε το αίμα να φεύγει από το χέρι του με ρυθμό που δεν χωρούσε στην τάξη, στον εξαερισμό, στα λευκά πλακάκια, στα μάτια όλων.

Δεν σκέφτηκε τι έπρεπε να κάνει· σκέφτηκε μόνο το άλλο αίμα, πριν λίγο, στο νερό του νιπτήρα. Το είχε δει. Είχε μείνει εκεί, για μια στιγμή, χωρίς να διαλυθεί. Δεν το είχε πει σε κανέναν.

Παραπάτησε. Το δεξί του χέρι γλίστρησε πάνω στο αριστερό και ξέφυγε άλλος ένας πίδακας από την ανοιχτή τομή. Ο καθηγητής είπε κάτι κοφτά, με τη φωνή ανθρώπου που προσπαθούσε να κρατήσει τον έλεγχο. Η Άννα σταμάτησε με μισό βήμα μπροστά. Κάποιος έτρεχε προς το ντουλάπι με τα υλικά. Τα παπούτσια του χτυπούσαν γρήγορα στο πάτωμα.

Η Μίρα κοίταξε μόνο το αίμα.

Δεν είπε λέξη. Ήθελε μόνο να σταματήσει.

Το αίμα τινάχτηκε άλλη μια φορά και έμεινε.

Η Άννα έβγαλε μια μικρή φωνή, κομμένη στη μέση. Ο καθηγητής σταμάτησε εκεί που ήταν, με το ένα πόδι μπροστά. Η τάξη δεν έκανε κανέναν ήχο για ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο. Μόνο ο εξαερισμός συνέχισε.

Η Μίρα δεν ανοιγόκλεισε τα μάτια της. Μπροστά στο χέρι του, η λεπτή κόκκινη καμπύλη που θα έπρεπε να έχει πέσει είχε μείνει στον αέρα. Ούτε στο πάτωμα ούτε πάνω στο μανίκι του ούτε στο χέρι του καθηγητή· στον αέρα. Έτρεμε ελάχιστα, αλλά δεν έπεφτε.

«Τι—» είπε κάποιος.

Ο Λούκας κοίταξε μπροστά του, όχι πια την πληγή αλλά αυτό που κρεμόταν από αυτήν. Το πρόσωπό του άδειασε περισσότερο. Τα γόνατά του λύγισαν και χτύπησε με τον γοφό στον πάγκο. Ο καθηγητής τον άρπαξε από τον ώμο και τον κράτησε όρθιο.

«Πίεση στην πληγή. Τώρα.» Η φωνή του βγήκε πιο δυνατή, πιο σκληρή. «Άννα, γάζες. Εσύ, κάλεσε τη νοσηλεύτρια τώρα», είπε, και κανείς δεν κουνήθηκε αμέσως.

Ο καθηγητής γύρισε απότομα το κεφάλι. «Τώρα!»

Το ξόρκι έσπασε. Μια καρέκλα σύρθηκε. Κάποιος έριξε κάτω ένα κουτί. Η Άννα όρμησε στο ανοιχτό ντουλάπι. Ένας μαθητής έβγαλε το κινητό του με χέρια που έτρεμαν. Δυο άλλοι είχαν μείνει στη θέση τους και κοιτούσαν τη Μίρα.

Δεν είχε καταλάβει ακόμη ότι την κοιτούσαν. Το κατάλαβε όταν ο καθηγητής, μισοσκυμμένος από πάνω του, σήκωσε τα μάτια και την είδε.

Πρώτα είδε τα μάτια της.

Έσφιξε το σαγόνι της. Δεν ήξερε αν το κρατούσε εκείνη ή αν απλώς δεν το άφηνε να πέσει. Το αίμα είχε μαζευτεί έξω από την πληγή σε μια στενή, σκούρα μάζα και έμενε εκεί όπου θα έπρεπε να έχει χυθεί. Η άκρη του έτρεμε. Άλλη μια σταγόνα βγήκε από το κόψιμο και κόλλησε πάνω της χωρίς να πέσει.

Η ανάσα της βγήκε αργά από τη μύτη, με κόπο. Το κεφάλι της άρχισε να πονάει πάνω από τα μάτια. Το δωμάτιο δεν κουνήθηκε, αλλά όλα όσα δεν ήταν το αίμα έχασαν τη θέση τους. Ο καθηγητής μιλούσε, η Άννα γύριζε με γάζες στα χέρια, ο Λούκας βογκούσε χαμηλά. Η Μίρα δεν άκουγε ευκρινώς.

…καθαρά.

«Κάτω το κινητό», πρόσταξε ο καθηγητής, και η φωνή του έκοψε την αίθουσα. «Κανείς δεν τραβάει τίποτα· βάλ’ το στην τσέπη σου τώρα.»

Ο μαθητής υπάκουσε χωρίς να μιλήσει. Το πλαστικό ακούμπησε στον πάγκο, γλίστρησε και ξαναμαζεύτηκε βιαστικά. Η Άννα έφτασε δίπλα στον Λούκα με τις γάζες ανοιγμένες στα χέρια και σταμάτησε πριν τον αγγίξει. Κοίταζε κι εκείνη αυτό που έμενε μπροστά από την πληγή.

Η Μίρα κατάπιε. Ο πόνος πάνω από τα μάτια δυνάμωσε. Το δεξί της χέρι έτρεμε, αν και το είχε κολλημένο στο πλάι του σώματός της.

«Μίρα.» Ο καθηγητής πρόφερε το όνομά της με χαμηλότερη φωνή τώρα, χωρίς να την πλησιάσει. «Κοίταξέ με.»

Δεν γύρισε, γιατί δεν μπορούσε.

Ο Λούκας ανέπνεε γρήγορα και ο ιδρώτας γυάλιζε στο πρόσωπό του. Κοίταξε μια τη μάζα μπροστά από το χέρι του, μια τη Μίρα. Τα μάτια του στάθηκαν πάνω της και δεν έφυγαν. Ο σβέρκος της σκλήρυνε. Την είχε δει.

Βήματα ακούστηκαν στον διάδρομο, γρήγορα, και αμέσως μετά η πόρτα άνοιξε με δύναμη. Η γυναίκα μπήκε κρατώντας το κουτί πρώτων βοηθειών από τη λαβή. Πίσω της φάνηκε για μια στιγμή ένας μαθητής από άλλη τάξη· μετά η πόρτα έκλεισε.

«Τι έχουμε;» ρώτησε και προχώρησε χωρίς καθυστέρηση. Έσκυψε στον Λούκα και είδε αμέσως το χέρι.

Για ένα δευτερόλεπτο δεν μίλησε. Ο καθηγητής σηκώθηκε λίγο. «Κόψιμο στο χέρι. Η αιμορραγία—» Σταμάτησε.

«Ποιος τον άγγιξε;»

«Κανείς», απάντησε η Άννα πριν προλάβει κάποιος άλλος. Η φωνή της βγήκε λεπτή και κοφτή. «Δεν τον άγγιξε κανείς. Ήταν… ήταν στον αέρα.»

Η λέξη έμεινε μέσα στην αίθουσα.

Η νοσηλεύτρια σήκωσε αργά το κεφάλι και κοίταξε την Άννα, μετά τον καθηγητή. Ο καθηγητής δεν τη διόρθωσε.

«Όλοι πίσω από τους πάγκους», πρόσταξε η νοσηλεύτρια με σταθερή φωνή. «Δύο βήματα, τώρα.» Ακούστηκαν παπούτσια στο πάτωμα. Ξύλο έτριξε. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε.

Εκείνη έμεινε στη θέση της.

Η νοσηλεύτρια την κοίταξε. Όχι με απορία πια. Με μέτρημα. «Εσύ όχι. Μείνε ακίνητη.»

Ένας κόμπος ανέβηκε κάτω από τα πλευρά της. Δεν είπε τίποτα.

Έβγαλε γάντια, τα φόρεσε γρήγορα και γονάτισε δίπλα στον Λούκα. «Θα βάλω πίεση μόλις μπορέσω. Με ακούς;»

Ο Λούκας έγνεψε χωρίς να πάρει τα μάτια του από εκείνη.

«Μίρα.» Ο καθηγητής μίλησε ξανά. «Πάρε μια ανάσα και κάνε πίσω.»

Η ανάσα της μπήκε ρηχή. Το κεφάλι της βάρυνε.

Η νοσηλεύτρια πλησίασε τη γάζα πολύ κοντά στην αιωρούμενη μάζα χωρίς να την αγγίξει και την είδε να τρέμει. Είδε τη λεπτή νέα γραμμή που προσπαθούσε να βγει από το κόψιμο και να ενωθεί με το υπόλοιπο.

«Μίρα Χάρτμαν;» ρώτησε.

Γύρισε τα μάτια της προς εκείνη.

«Ναι.»

Η νοσηλεύτρια κράτησε το βλέμμα της πάνω της. «Θα κάνεις τώρα ένα βήμα πίσω.»

Για μια στιγμή δεν κουνήθηκε. Η καρδιά της χτυπούσε πολύ δυνατά. Όλοι την κοίταζαν πια. Η Εύα είχε ήδη δηλώσει την παρουσία της. Οποιαδήποτε αποχώρηση, οποιαδήποτε άρνηση, θα γραφόταν. Άλλη μία αναφορά και το όνομα θα έφτανε εκεί που δεν ήθελε να φτάσει. Το ένιωσε ευκρινώς: αυτό δεν ήταν πια ατύχημα μέσα σε μάθημα. Ήταν καταγραφή.

Έκανε το βήμα.

Η μάζα μπροστά από το χέρι του Λούκα έσπασε αμέσως. Το αίμα έπεσε πάνω

Όταν γύρισε σπίτι, είχαν περάσει ώρες από το εργαστήριο και ο τόπος είχε μετακινηθεί, αλλά η ρήξη ήταν αλλού: το σχολείο είχε προλάβει εκείνη. Στάθηκε στο άνοιγμα της κουζίνας με το σακίδιο ακόμη στον ώμο και είδε την οθόνη του τάμπλετ ανοιχτή πάνω στο τραπέζι. Η ειδοποίηση στεκόταν στη μέση της σελίδας. Δεν χρειαζόταν να πλησιάσει για να καταλάβει από πού ερχόταν. Δίπλα στον πάγκο, η μητέρα της ακουμπούσε τα χέρια της στην άκρη του· οι αρθρώσεις της ήταν άσπρες.

Έκλεισε την πόρτα πίσω της πιο σιγά απ’ όσο συνήθιζε. Το στομάχι της έμεινε σφιγμένο από το εργαστήριο.

«Πότε ήρθε;» ρώτησε.

Εκείνη γύρισε αμέσως. «Μη μου κάνεις ερωτήσεις πριν μου πεις τι έγινε.»

Δεν προχώρησε. Το σακίδιο τραβούσε τον ώμο της. Το άφησε τελικά να πέσει στο πάτωμα, δίπλα στο καλοριφέρ. Η οθόνη συνέχισε να φωτίζει. Στην πρώτη γραμμή ξεχώριζε το όνομά της. Παρακάτω έβλεπε μόνο κομμάτια: περιστατικό, άμεση αξιολόγηση, πιθανή κληρονομική ανωμαλία. Η λέξη ήταν εκεί, γραμμένη ολόκληρη, και εκείνη γέλασε κοφτά, χωρίς χαρά.

«Ήταν ατύχημα στο εργαστήριο», είπε. «Αυτό δεν γράφουν.»

Πλησίασε δύο βήματα. «Τι γράφουν ακριβώς;»

«Υπήρξε συμβάν με άλλο μαθητή. Υπήρχαν μάρτυρες. Χρειάστηκε η νοσηλεύτρια. Και πρέπει να υπάρξει άμεση επικοινωνία με κηδεμόνα.» Έδειξε την οθόνη χωρίς να την κοιτάξει. «Και καταγράφουν πιθανή κληρονομική ανωμαλία. Θέλεις να μου πεις τώρα τι σημαίνει αυτό;»

Μέσα της γύρισε η τελευταία φράση από το εργαστήριο, με τη φωνή της νοσηλεύτριας καθαρή. Στο «Μίρα Χάρτμαν;» απάντησε ναι και έκανε ένα βήμα πίσω. Η καταγραφή επέμενε.

«Ο Λούκας κόπηκε», απάντησε. «Στο χέρι.»

«Πού;»

«Στο αριστερό.»

«Πόσο βαθιά;»

«Δεν ξέρω.»

«Μη λες δεν ξέρω.» Τράβηξε το τάμπλετ προς το μέρος της, σαν να φοβόταν ότι η κόρη της θα το άρπαζε. «Ήσουν εκεί. Το όνομά σου είναι στην αναφορά. Θέλω ακριβώς τι έγινε με τον Λούκα.»

Έσφιξε το δεξί της χέρι. Η μικρή τομή στο δάχτυλό της είχε κλείσει. Κανείς δεν την είχε δει στον νιπτήρα. Κανείς δεν γνώριζε ότι δεν την είχε αναφέρει. Το δέρμα την τραβούσε ακόμη.

«Έσπασε κάτι γυάλινο», είπε. «Κόπηκε και έτρεξε αίμα. Ήρθε η Άννα με γάζες. Μπήκε η νοσηλεύτρια.»

«Και πριν μπει η νοσηλεύτρια;»

Δεν απάντησε.

Η μητέρα της την κοίταξε για λίγη ώρα χωρίς να κουνιέται. «Σε είδαν;»

«Ήταν όλοι εκεί.»

«Αυτό δεν σε ρώτησα. Σε είδαν;»

Έριξε το βλέμμα στο τραπέζι. Δίπλα στο τάμπλετ ακουμπούσε μια κούπα με καφέ που είχε κρυώσει. Ένα πιάτο με ψίχουλα. Η καρέκλα στην άκρη κρατούσε το παλτό της. Το δικό της παλτό κρεμόταν στην πλάτη της άλλης καρέκλας, εκεί όπου το είχε αφήσει το πρωί.

«Με κοίταζαν», είπε.

Εκείνη έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια της. Όταν τα άνοιξε, η φωνή της χαμήλωσε. «Ο καθηγητής;»

«Ναι.»

«Η νοσηλεύτρια;»

Εκείνη έγνεψε.

«Άλλοι μαθητές;»

«Ναι.»

«Πόσοι;»

«Δεν μέτρησα.»

Η μητέρα της ακούμπησε απότομα το τάμπλετ στο τραπέζι. Ο ήχος χτύπησε μέσα στην κουζίνα. Δεν γνώριζε αν πρόλαβε. «Υπήρξε βίντεο;»

Θυμήθηκε το χέρι που είχε σηκωθεί με το κινητό και τη φωνή του καθηγητή που το είχε κόψει πριν ανάψει η οθόνη. Δεν γνώριζε αν κάποιος άλλος είχε τραβήξει.

«Δεν ξέρω.»

«Πάλι.»

Σήκωσε το βλέμμα. «Δεν ξέρω.»

Έκανε δύο βήματα και σταμάτησε απέναντί της. «Άκουσέ με καλά. Αν αυτό περάσει παραπάνω, δεν θα περιοριστεί στο σχολείο. Δεν θα καταλήξει σε συνάντηση με διευθυντή και μια υπογραφή. Θα ανοίξουν φάκελο και θα ζητήσουν στοιχεία, κοιτάζοντας γραμμές. Ονό—»